Wander Bay

അച്ഛമ്മേ ... എന്തിനാ എന്നെ വിട്ടു പോയത്? എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു അല്ലെ? എനിക്ക് അച്ച്ചമ്മയോടുള്ള  ഇഷടം കുറഞ്ഞു പോയി എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു അല്ലെ? അവസാനങ്ങൾ അടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ ഇല്ലായിരുന്നു അല്ലെ? ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ ഉടനെ വരുമെന്ന്? വന്നു കാണുമെന്ന്? പകുതി ബോധവുമായി കിടക്കുമ്പോൾ അച്ഛമ്മക്ക്‌ ഞാൻ നെറ്റിമേൽ തന്ന ഒരു പിടി ഉമ്മകൾ സാക്ഷി; എനിക്ക് തരാൻ സ്നേഹം മാത്രം ബാക്കി...... അച്ഛമ്മ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടവളായി.  എനിക്ക് കൊതി തോന്നുന്നതെല്ലാം ഞാൻ കഴിച്ചു... ഞാൻ കരയുമ്പോൾ, എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് വിഷമം തോന്നി കരയുന്ന ഒരാളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അച്ഛമ്മ. എന്റെ  കണ്ണീർ തുടച്ചു തന്ന് മുഖം കഴുകി തരുമ്പോൾ,  എത്ര മ്രുദുവായവ എന്ന് ഞാൻ ആശ്ച്ചര്യപ്പെടാറുള്ള അച്ഛമ്മയുടെ കൈവെള്ള ഒരിക്കൽ കൂടി കൈയിലെടുത്തു മുഖം അമർത്തി കരയണം എനിക്ക്. കരഞ്ഞു തീർക്കണം എനിക്ക്. എന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഡാൻസ് ക്ലാസ്സിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോയിരുന്ന അച്ഛമ്മ. എന്റെ പല്ല് പറിചപ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ എനിക്ക് ഐസ് ക്രീം വാങ്ങി തന്ന എന്റെ അച്ഛമ്മ. ഞാൻ സ്കൂൾ വിട്ടു വരുന്നതും കാത്ത് എന്തെങ്കിലും പലഹാ...

How much I miss you, every day! I know you are smiling there!

I wish I could update something happy, but people leave happiness behind too, amidst the tears, as they leave this earth. Don't we love what they teach us and the memories like fresh paint? Rest in Peace. Achacha, I have never ever written a letter to you ever before. But now, I want to. It might be late, but I know you'll forgive me for that. I want you to know that you are always going to be there in my memories, etched for ever. You were an integral part of my childhood and life after that, as you guarded me, accompanying me to my music class and tuitions, buying me chocolates on demand, enlightening me with your experience in the boiler room of a ship and giving me a wonderful lesson on patience. You gave no one any trouble until now and I have always wondered how you managed to get the physical strength you had until the age of 93.  Hard labour. Tough childhood. Strong hands. Rough seas and a Sweet tooth. Easy End. Lucky man. Although physically I will miss ...

Why did you leave me just like that? I wanted to meet you, see you and learn your Love. You were just there but now so you are gone; I wished I saw you breathing and alive. Just as my fingers tap my collarbones, And I keep wishing that the moments came back when your love treaded time and tide, seeping into lives and touched ‘em with your warm soul. Your smile and your strength that drove all of us, But just withered like pollens into the air; yet I’m hopeful for the days later where your passion blooms into golden sunflowers. The way you wrote; I was mesmerized Your pains went unnoticed: the world is faulty I feel nice reading through your words, suffused with swollen memories; sure guilty. Bestow on me oh lovable, the air you carried, I’m just a meager awed at your stoic and strength; I feel my heart pounding in your memory, And the pang of loss that brings me to agony.

Vignesh was the perfect friend I would have ever had. He had small sweet eyes that smiled alongside his lips, and that was a sense of reassurance of faith. His hands were always cold for warm Cochin days. Even from far off I could recognize him with his ears that stuck out, in a very cute way. Vignesh and I were never Best of best friends, we were made to sit on the same small bench by our class teacher, that’s all. But then, I had loathed her for that decision of her’s then, but now I know why; I was destined to be his first and last friend. Like I said, I hated sitting next to him because he used to regularly have nosebleeds and throw up blood. As a kid of class II, I wasn’t scared of blood at that time (surprisingly, now I am), nor was I irritated by his behavior but just that he was a little odd. He never went in anybody’s group, most importantly, he never had any friends. He would sit alone at a corner and smile occasionally at his classmates passionately which were met with...